Quarantaine

De afgelopen tijd heb ik luchtige artikelen geplaatst op deze blog, maar omdat ik geïnspireerd ben geraakt door mijn tante’s blogartikel wil ik toch eens een wat serieuzer artikel plaatsen.

Voor mij is de winter een leuke (hou van het winterse weer), maar ook een vervelende tijd. Iedereen is namelijk continue ziek. Nu zal je je wel afvragen, wat maakt dat nou uit, maar voor mij is dit een groot probleem. Ik heb mijn hele leven al geen immuunsysteem tegen bacteriën. Dit houdt in dat ik geen antistoffen aanmaak en dus ook meerdere keren hetzelfde kan krijgen.

Door de vele ontstekingen heb ik longschade, waardoor eigenlijk iedere verkoudheid meteen uitmond in een longontsteking.

Ik ben een ras optimist. Geloof me, de kans is klein dat je iemand kent die net als ik alle voordelen en gelukken in het leven ziet en vooral alles met beide handen aangrijpt. Toch moet ik toegeven, dat zelf ik soms uit het veld geslagen ben. Ben ik net uit de lappenmand en herstelt van een longontsteking, krijg ik een blaasontsteking. Heb ik een blaasontsteking, worden je collega’s ineens allemaal verkouden. Dan spookt er altijd door m’n hoofd; “Als dit maar goed gaat.”

Ik ben sinds 2 jaar Wajonger, wat ik overigens niet praktiseer. (Ben voor 10 uur afgekeurd, maar werk gewoon 40 uur) Ik mag eindelijk weer sporten, dus heb het langzaam opgebouwd met sportfysio en ben daarna begonnen met kunstschaatsen en salsa. Ik heb eindelijk het gevoel, dat mijn lijf weer meer dat van een twintiger wordt ipv dat van een tachtiger. Dit komt mede daar mijn maandelijkse infusen, daar ben ik nu ruim 3 jaar mee bezig, daardoor ben ik minder ziek (al zou nog minder beter zijn, haha).

Sinds een half jaartje ben ik begonnen met een ander soort infuus. Het was ontzettend spannend. “We hebben het getest op cavia’s en apen en daar vielen de bijwerkingen mee.” Zegt waarschijnlijk al genoeg. Op dit moment zijn er zo’n 10 tot 20 mensen in Nederland die deze techniek gebruiken. Wat vooral een groot voordeel is, is dat je alles zelf mag doen, nadat ik een half jaar onder begeleiding ben geweest. Dat betekend dus zelf een naald in je lijf steken. Owh, wat was dat een torenhoge drempel waar ik over heen moest, maar nu moet ik zeggen dat ik het eigenlijk ook best stoer vind. Ik ben weer de baas over mijn lijf en als er een naald in moet, doe ik dat gewoon zelf.

Nu is het misschien voor een aantal van jullie schrikken, want jullie kenden dit verhaal misschien helemaal niet, maar dit is het en het hoort bij mij en het heeft me gemaakt zoals ik ben.

De conclusie is, dat ik eigenlijk heel trots ben. Heel trots op de mensen om heen, die aan me zien, dat het niet zo goed gaat en me een hart onder de riem steken. Mijn lieve mannetje, die ondanks mijn soms niet goed functioneerde lijf ontzettend veel van me houdt. Mijn collega’s, die ondanks ze verder van me af staan me de ruimte geven als het nodig is. En natuurlijk mezelf, want mijn defecte lijf heeft mij mentaal versterkt.

Dus af en toe sluit ik mezelf op voor een korte quarantaine om de schade te beperken, maar ik zal mezelf nooit beperken in het leven van mijn leven en zou iedereen moeten nastreven!

6 Comments

  1. Trots op je. Vooral ook blij hoe je alles doet lieverd

  2. Dankjewel dat is lief!

  3. Wauw mooi geschreven Noraly Oonk.. en respect!

  4. Zo herkenbaar en zo mooi geschreven. Echt top dat je zo positief blijft, als is het niet altijd makkelijk.

    • Noraly Oonk

      5 februari 2015 at 11:05

      Dankjewel, normaal gesproken deel ik dat niet echt, omdat ik liever niet zielig gevonden word. Maar al deze mooie berichten zijn toch ook wel fijn om eens te lezen!

Wat vind jij?

© 2020 elle decrit

Theme by Anders NorenUp ↑