Mijn bevalling beviel wel

Inmiddels is onze kleine meid al 3 weken bij ons. Het is nu al moeilijk voor te stellen dat ze er ooit niet bij was. Je raakt snel gewend aan het van 2 naar 3 principe als je die bijzondere band ervaart.


Ik zou het graag hebben over de bevalling. Je hoort en leest eigenlijk altijd de vervelende verhalen en weinig positieve bevallingen. Daar zou ik graag wat verandering in willen brengen. Bevallen is natuurlijk niet mijn hobby geworden, maar als ik reflecteer ben ik er ontzettend goed doorheen gekomen met een soort oerkracht en humor.

Het begon allemaal op donderdag 4 mei om 17.30 uur. Ik had een vreemde dag achter de rug. Normaal ben ik helemaal niet van het schoonmaken, maar op de ochtend van 4 mei deed ik dat wel. Ik heb ’s middags mijn laptop er zelfs nog even bij gepakt. Terwijl ik daar zat met mijn laptop op schoot begon er wat te rommelen in mijn buik. Al vanaf ik een paar maanden zwanger was zeg ik dat ik denk dat ze op 5 mei geboren zou worden ipv haar uitgerekende datum 15 mei. Er schiet dan ook ‘ik zal toch niet gelijk krijgen’ door mijn hoofd.

Om een uur of 19.00 uur krijg ik een appje van mijn man met de mededeling dat hij nog aan het overwerken is. Ik stuur hem een appje terug met de vraag of hij wel op tijd terug is voor de 2 minuten stilte ivm dodenherdenking en owh ja, het rommelt nogal, dus het zou kunnen dat de bevalling begonnen is.

Een uurtje later zitten we samen op de bank de oorlogsslachtoffers te herdenken. Als dat afgelopen is, is er ruimte om ons over de huidige situatie te buigen. Zijn dit de weeën? Manlief start een weeën timer en we komen tot de conclusie dat er iedere 10 à 15 minuten een wee van 30 seconden komt. Nog geen reden tot actie dus. We besluiten om dus gewoon lekker naar bed te gaan.

De nacht is lang en best intens. Ik ben zeker 12x uit bed geweest om te plassen en de weeën houden me soms ook uit m’n slaap. Rond half 6 ’s ochtends heb ik het gevoel dat de frequentie omhoog gaat, dat blijkt het geval te zijn. Iedere 5 minuten een wee van 1 minuut. We doen de laatste spullen in de vluchttas, maken een ontbijtje klaar en bellen mijn moeder dat ze aanstalten moet maken om met de trein van de Achterhoek naar de randstad te komen, zodat ze ons kan bijstaan tijdens de bevalling. Mijn man belt het ziekenhuis en we mogen om 9.00 uur komen.

In het ziekenhuis word ik aan de monitor gehangen om de hartslag van de baby te zien en de weeën. De verloskundige kijkt of ik ontsluiting heb. 1,5 cm, ik mag blijven en krijg een kamertje toegewezen in het geboortehuis. Ze vertellen me dat ze over ongeveer 3 uur opnieuw zullen gaan kijken. 3 uur en wat lastigere weeën later is mijn moeder gearriveerd en heb ik 3 cm ontsluiting. Er zit dus voortgang in. Ikzelf kan steeds minder goed mijn rugweeen handlen en besluit lekker onder de douche te gaan zitten. Dit is een hele verademing. Ik kom dan ook best herboren weer onder de douche vandaan. Mijn vriendinnen beginnen nieuwsgierig te worden, omdat ik zo stellig was in mijn 5 mei overtuiging. Zij vragen zich op whatsapp af of ik al aan het bevallen zou zijn. Ik besluit om te reageren en hou nog maar even voor me dat ik al een tijd aan het puffen ben.


Om 14.30 uur komt de verloskundige langs. Ze checkt de ontsluiting en we krijgen te horen dat ik nog steeds 3 cm heb. Ze besluit me te strippen en zegt vervolgens dat ze niet geloven dat de baby vandaag zal komen en dat ze me terug naar huis moeten sturen. Owh wat baalde ik daar van zeg! Ik was echt een beetje verdrietig en ik zag onwijs op tegen de autorit. Ondanks dat het medisch personeel niet denkt dat ze vandaag zal komen, ben ik er zelf nog steeds van overtuigd. De verloskundige zegt dat als ik dat wil ik om 21.00 uur terug mag komen, wat medicatie zou kunnen krijgen en dat ik dan nog een lekkere nachtrust zou kunnen meepakken voor de bevalling van morgen. Ik knik, maar denk niet dat het nodig zal zijn en medicatie wil ik eigenlijk niet.

We pakken onze spullen. Ik ontdek dat ik wat bloedverlies heb van het strippen, maar dat mag. We gaan naar huis. Thuis aangekomen ben ik nog steeds wat uit het veld geslagen. ‘Wat doe ik hier, ik moet in het ziekenhuis zijn en mijn baby krijgen.’ Rond half 5 besluit ik wederom onder de douche te gaan zitten, omdat het in het ziekenhuis goed bevallen was. Onder de douche heb ik het gevoel dat mijn weeën wat afzwakken. Ik droog me af en ga in bed liggen, wie weet kan ik nog even mijn ogen dicht doen. Ik lig nog geen 3 minuten of het gaat helemaal los! Al het voorgaande was penuts in vergelijking met dit. Weeën van 2 minuten met pauzes van 30 seconden of minder. Ik rolde van de een in de andere rugwee. Staan met mijn benen wijd, hangend over het verhoogde bed, puffen of mijn leven ervan af hing. Zittend op een bureaustoel leunend over die van mijn man. Bij elke wee druk geven op mijn rugspieren, zodat ik de wee beter aan kon. Dit was het zwaarste moment van de bevalling. ‘Zou je teleurgesteld zijn als ik een ruggenprik neem?’ zei ik tegen mijn man. Hij drukte me op het hart dat ik dat echt niet wilde en dat ik later trots zou zijn op mezelf als ik het zonder medicatie zou hebben gedaan. Natuurlijk kent hij me als geen ander en ik kon niet anders dan knikken en zeggen. ‘Je hebt gelijk, maar ik snap nu wel waarom mensen hem willen, aaaauuw!’

Op een gegeven moment, het is inmiddels 18.15 uur, zegt mijn moeder dat ze dit herkent en dat we snel naar het ziekenhuis toe moeten. Manlief belt en krijgt een toch wat sceptisch geboortehuis aan de telefoon. Kan mevrouw niet om 21.00 uur komen. Mijn moeder roept op de achtergrond naar mijn man: ‘Nee, dat moet echt eerder.’ Het geboortehuis zegt dat 19.00 uur dan wel goed is, dat leek laat, maar uiteindelijk hadden we die tijd wel nodig. Mijn man en moeder hebben me tussen de weeën door aangekleed. Ik was boven en moest dus nog van de trap af. Daar heb ik een eeuwigheid over gedaan. Ik had namelijk 3 weeën op de trap. Onder aan de trap deed mijn moeder mijn schoenen bij me aan terwijl ik nog 2 weeën op ving. Snel naar de auto, weer een wee, in de auto, wee. Racen naar het ziekenhuis (ongeveer 5 minuten, een weg met vreselijk veel verkeersdrempels, die ik mompelend vervloekte)

Mijn moeder zette me in een rolstoel en snelde naar de afdeling. Ik was heel druk met weeën opvangen, maar toch voelde ik de ogen van andere mensen en de realisatie van die mensen dat ik aan het bevallen was. Heel surrealistisch. Toen ik door mijn moeder de afdeling op werd gereden had het medisch personeel in de gaten dat ik serieus was. Ik kreeg dezelfde kamer als eerder. Dit keer kon ik alleen het bed op de hoogste stand zetten, er overheen staan en zeggen tegen de verpleegster, dat ze moesten opschieten, want ze gaat snel komen. De verpleegster deed de monitor weer aan en liet me daarna even alleen. Dit duurde nog 50 minuten voordat er een verloskundige in de kamer kwam. ‘Ik zag dat hier wat aan de hand is, gaat u maar op bed liggen mevrouw.’ ‘Nee, dat kan niet.’ ‘U kunt niet staand bevallen en ik zal toch moeten kijken of ze daadwerkelijk elk moment komt.’ Na wat gedoe lag ik op bed. De verloskundige keek en ik was in een aantal uur van 3 naar 8 cm gegaan. Een weeenstorm kon je het dus wel noemen. ‘Het lijkt erop dat ze toch vandaag wil komen.’

Ondanks dat ik 8 cm was mocht ik van de verloskundige de wee weg puffen tot het niet meer kon en de persdrang dan laten gebeuren zonder kracht te zetten. Zo zakte de baby nog dieper mijn bekken in. De nieuwe fase van de bevalling was ingegaan. Om 20.20 uur werden de echte persweeen ingezet en braken ze mijn vliezen. ‘Owh, wat is dat warm!’ Wat een verademing en omschakeling was dat! Ik had eindelijk tijd om bij te komen en doordat het vruchtwater weg was, nam de druk en het volle gevoel ook wat af. Na ieder persmoment had ik 2 tot 3 minuten om te ontspannen en me voor te bereiden op de volgende. Het was wel even omschakelen om na al dat gepuf (meer dan 24 uur) ineens te moeten persen. Mijn man naast me, mijn moeder wat meer op de achtergrond en 3 mensen van de medische staff die alleen oog hadden voor mijn vagine. Heel bizar, het leken wel voetbalsupporters, alleen was ikzelf de tv. Ze hebben me fantastisch aangemoedigd en begeleid.


Na een uurtje persen begon ik wat uitgeput te raken, maar toch kwam er bij iedere wee een oerkracht naar boven. Ze moet er uit! Tot je op dat cruciale punt komt en denkt… Nope laat maar, daar kan ze niet uit. Het laatste stukje kwamen ze erachter dat ze toch niet helemaal lekker ervoor lag. Ze probeerden mijn spieren nog wat op te rekken, auuuww! ‘Pers richting de pijn!’

Uiteindelijk kwam de kleine toch wat in nood en besluiten ze om te knippen. Ze liegen, ik was lokaal verdoofd, had een wee, maar voelde de knip zeker wel. Het was knip, AUW AUW, pers, floep, gehuil, en mijn eerste reactie op de baby die onderweg was om op mijn borst gelegd te worden: ‘Ahhhhh, wat een knapperd!’ Met een hoop tranen.



Wat een intens geluk. Er volgen nog wat handelingen, die niet chill waren, maar waar wel wat grapjes over gemaakt werden. Ik ben ontzettend blij dat onze kleine meid natuurlijk geboren is. Ik vind het bijzonder dat mijn lijf, dat mij soms in de steek laat qua gezondheid, zich op dit vlak meer dan bewezen heeft. Ik ben trots op mijn man en moeder, want ik ben blij met zulke rotsen!

Nu zou je kunnen denken na het lezen van mijn verhaal en mijn bevalling van 27,5 uur: ‘Hellup, ik moet er niet aan denken.’ Toch kijk ik er zelf heel goed en positief op terug. Ik was er aan toe en zag helemaal niet op tegen de bevalling. Ik ben ervan overtuigd, dat het de eerste stap is. Ook ben ik blij dat het zo gegaan is als ikzelf hoopte, op een natuurlijke manier zonder medicatie. Mijn man en moeder hadden zelf het idee dat ze niet hebben kunnen helpen, maar ik kijk daar heel anders tegen aan. Ik was ontzettend blij dat ze er waren en me gesupport hebben waar ik het nodig had. Een bevalling is bijzonder, heftig, pijnlijk (ja die moet ik toch noemen), maar ook een van de mooiste dagen van mijn leven. Toen ons meisje in onze armen lag, waren we voor het eerst een gezinnetje en dat voelt heel voldaan en compleet.

7 Comments

  1. Wat een mooi verhaal Noraly! Super blij voor jullie dat het zo goed is gegaan

  2. Wat ontzettend leuk om te lezen!
    En inderdaad, fijn om te lezen dat het geen hell was,!

  3. Pfoe jij had ook een lange bevalling! Die van mij was ongeveer 35 uur mooi dat je er positief op terugkijkt. En dat gevoel van die weeënstorm herken ik! Ik ging in 3 uurtjes van 4 naar 10 cm. Dat was voor mij ook echt het zwaarste van de hele bevalling. Grappig dat je sommige dingen hetzelfde hebt ervaren

  4. Heel leuk geschreven, super mooi verhaal

  5. Mooi geschreven!! Met een aantal herkenningspunten erin, kijk ook ik terug op een mooie bevalling

  6. Wat mega mooi geschreven, wauw! En ik blijf het zeggen, maar jullie meisje is echt een poppetje, prachtig!

Wat vind jij?

© 2017 elle decrit

Theme by Anders NorenUp ↑